Toewijding

Toewijding. Zo'n woord dat lekker klinkt op papier. Alsof het gaat over een vurige passie, over ergens écht voor gaan. Maar niemand vertelt je dat toewijding soms gewoon betekent: op zondag je spullen pakken en opnieuw naar een andere stad vertrekken voor je opleiding. Bepakt en bezakt. Stille volharding. Knokken.

Ik volgde dit jaar een voltijdse educatieve bachelor in Antwerpen, naast mijn werk. Waarom in Antwerpen? Omdat ik al eens een opleiding in België had gevolgd — dat voelde vertrouwd. Althans, op papier. In de praktijk betekende het: op zondagochtend afscheid nemen van thuis, inchecken op de overnachtingslocatie, en maandagochtend stipt in het klaslokaal zitten. Met een hoofd dat nog ergens tussen de sores thuis en de perikelen op mijn werk hing.

Drie dagen per week ben ik blijven werken. Daarnaast kwamen colleges. Studiewerk. Online lessen. Reflecties schrijven, opdrachten uploaden, en vooral: op de tanden bijten. Soms vroeg ik mezelf af waar ik in vredesnaam aan begonnen was. Een 53-jarige moeder van vier, tussen de pas afgestudeerden. Maar ik bleef gaan. Omdat ik het diploma nodig heb. Omdat ik geloof in het NT2-onderwijs dat ik geef. Omdat dit het stukje is dat ik kan bijdragen aan deze wereld.

Toewijding zit in die kleine, stille keuzes. Je spullen pakken. De wekker zetten. Vroeg op. Die trein nemen. En doorgaan, ook als de ritten lang en zwaar zijn en de treinvertragingen meer regel dan uitzondering.

Toewijding is geen heldenverhaal. Het is gewoon blijven gaan. Ondanks alles. Met wallen onder je ogen, een hoofd vol informatie, en toch dat ene sprankje hoop. Dat het ergens goed komt. En weet je? Het komt goed.