Ducttape

Soms verlang ik terug naar de tijd dat mijn grootste verantwoordelijkheid bestond uit op tijd thuis zijn voor het avondeten. Niet omdat iemand zich zorgen maakte, maar omdat het eten anders koud werd. Dat leek toen een ramp van formaat. Koud eten. Alsof de wereld dan echt ophield.

Als kind wist ik zeker dat alles nog mogelijk was. Ik kon later advocaat worden. Of schrijver. Of wereldreiziger. Misschien wel alle drie tegelijk. De wereld lag open en tijd was er ruim voorradig.

Mijn ouders konden ondertussen alles. Vooral mijn vader. Met ducttape. Hij repareerde stoelen, schoenen en speelgoed met een vastberadenheid die ik nog steeds bewonder. Ging er iets stuk, dan zei hij: “Dat fixen we wel.” En dat deed hij. Niet altijd mooi, soms een beetje scheef, maar het hield. In mijn herinnering is er niets wat hij niet met ducttape bij elkaar heeft gehouden.

Mijn moeder had een eigen zaak. Dat was echt wel wat in de jaren zeventig en tachtig. Een werkende moeder, ondernemer bovendien. Ik wist toen niet hoe bijzonder dat was. Ik wist alleen dat ze er altijd was. Dat ze schakelde, regelde, werkte en toch precies wist hoe mijn dag was geweest. Alsof ze ergens een extra uur per dag had verstopt.

Ik groeide op midden in een grote stad. Geen hutten bouwen in het bos, maar sportclubs. Veel sportclubs. Fietsen van training naar training, met een tas die altijd zwaarder leek op de terugweg. De stad was mijn speelveld. Alles gebeurde daar. En alles voelde veilig, omdat mijn ouders alles leken te overzien.

Ik had geen verantwoordelijkheden. Behalve mijn kamer opruimen. Wat ik structureel vergat. Toch kwam het altijd goed. Nu weet ik: dat deden ze niet vanzelf. Dat deden mijn ouders.

De dagen leken eindeloos. Zomers duurden eeuwig, de toekomst voelde oneindig. Ik hoefde nergens aan te denken, behalve aan wat ik later allemaal zou worden. En dat was veel.

Nu ben ik degene die moet weten hoe laat het is, wat we eten en hoe we dingen oplossen. Ik heb agenda’s, verantwoordelijkheden en af en toe ducttape nodig. Het gevoel van alles-is-mogelijk is er zo nu en dan nog steeds. Alleen nu met mijn eigen ducttape.