Het strookje

In het strookje voor mijn huis staan narcissen. Ze zijn niet door mij geplant. Ook niet door de vrouw van wie ik het huis kocht. Ze zijn van de eigenaar dáárvoor. Iemand die hier ooit woonde, een schep pakte en dacht: laat ik wat kleur achter voor later.

En dat is genieten voor mij nu.

Het strookje is officieel van de gemeente maar oogt alsof ze dat zelf soms vergeten. Het jaarlijks onderhoud bestaat uit één vast ritueel: alles wordt met de handmaaier kort gehouden. Planten, onkruid, ambitie - hop, inkorten maar. Maar elk jaar, dwars door het rigoureuze maaibeleid heen, staan ze er weer.

Geel. Onaangedaan. Alsof ze zelf niet doorhebben dat dit voor hen wellicht geen A-locatie is.

Ook ik bloei in het voorjaar op. Elke lente krijg ik de neiging om groots te denken. Dit wordt mijn seizoen. Ik ga manifesteren. Ik ga ruimte creëren. Overvloed uitnodigen. Misschien zelfs mijn bankrekening verrassen met mijn positieve instelling.

Maar dan gaat de belastingdienst er met de handmaaier doorheen.

Dus probeer ik het anders te bekijken. Minder als een kosmische bestelling - “hallo universum, één portie financiële ontspanning graag” - en meer als een klein, aards proces. Wat komt er binnen? Wat gaat eruit? Waar word ik blij van en wat houd ik alleen overeind omdat ik ooit dacht dat het een goed idee was?

Dat vind ik misschien wel het mooiste aan dit voorjaar. Dat ik niet alles tegelijk hoef te laten bloeien. Dat mijn financiële strookje niet perfect aangeharkt hoeft te zijn om toch iets moois te laten zien. Misschien is het genoeg om één bol te planten. Eén kleine gewoonte. Eén besluit dat later vanzelf terugkomt. Zoals de narcissen voor het huis.

En ondertussen oefen ik in eenvoudigweg waarnemen. Naar hoe het licht ineens tot na etenstijd blijft hangen. Naar hoe mijn stoep warmer aanvoelt dan vorige week. Naar die narcissen die nergens toestemming voor vragen en toch verschijnen, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

Misschien is dat mijn echte manifestatie dit voorjaar. Niet harder willen. Niet groter dromen. Maar vertrouwen dat wat ik met aandacht plant - geld, ideeën, zachtheid - zijn moment wel vindt.

Zelfs in een strookje niemandsland.