Cadans

Ik kijk op de klok. Hij zegt dat ik te laat ben. Tegelijk voelt mijn lijf dat ik nog even moet blijven zitten. Ik ben nog niet klaar met wat ik aan het doen was. Tussen die twee stemmen leef ik vaak, tussen afspraken en intuïtie. Ik ben opgegroeid met de overtuiging dat de tijdmachine van de klok leidend is: de wekker, het ritme van de schoolbel, de agenda, deadlines. Maar steeds vaker vraag ik me af: wat als mijn eigen innerlijke kompas belangrijker is dan de klok?

De wereld om mij heen is ingericht op de klok. Ik sta op, werk vier dagen, neem een korte pauze, werk verder, eet op vaste tijden, en ik slaap wanneer de klok zegt dat het tijd is. Thuis wacht het ritme van vier pubers, elk met hun eigen verlangens, irritaties en energie. Het ritme van anderen, van de maatschappij, bepaalt hoe ik mijn dagen doorbreng. En dat is niet per se slecht - het geeft structuur, voorspelbaarheid, soms zelfs veiligheid. Maar voor mij voelt het vaak knellend.

’s Ochtends wil ik soms langer in bed blijven, maar de wekker dwingt me op te staan. Midden op de dag verlang ik naar een pauze, maar mijn agenda en de verwachtingen van werk en gezin blijven maar toefluisteren “door, door, door.” Ik wil luisteren naar dat fluisterende gevoel in mezelf: “Stop even,” “Kijk om je heen,” “Voel wat je nodig hebt.” Maar ik negeer het, en de klok wint het. Alweer.

Mijn innerlijk kompas

Mijn kompas is daarentegen stil, zacht, en vaak moeilijk te horen tussen het geroezemoes van vier pubers en het rumoer in mijn klas. Het zegt me wanneer ik adem nodig heb, wanneer ik moet rusten, wanneer ik moet praten en wanneer ik beter even kan zwijgen. Het fluistert dat het nu tijd is om te luisteren naar dat ene kind dat extra aandacht nodig heeft, of om een momentje voor mezelf te nemen terwijl de leerlingen buiten zijn. Het is dat kleine stemmetje dat zegt: “Stop even,” terwijl de rest van de wereld blijft rennen.

Het is geen perfect ritme, maar wel het mijne, dat ik zo goed mogelijk probeer te volgen. Uiteindelijk gaat het niet om de klok, maar om het ritme – de balans waarin ik leef: wat mij voedt, wat mij uitput, wat klopt. Mijn kompas volgt zijn eigen cadans, de klok mag volgen als-ie wil.