Notes from the Universe - of hoe Mike me elke ochtend te snel af is

Ik gebruik het woord niet vaak. Maar ik weet wel wat synchroniciteit is: dat gevoel dat iets precies op het juiste moment gebeurt. Niet gepland, maar alsof het zo moest zijn.

Niet dat ik de hele dag op tekens loop te jagen — ik zie geen patronen in wolken en ik leg geen tarotkaarten — maar soms, heel soms, valt er iets samen op een manier die je niet kunt verzinnen. En dan weet ik: dit is er zo eentje. Zo’n moment dat klopt. Zonder verklaring, maar wél precies goed.

En ik ben er dol op. Niet per se op het woord, maar op wat het doet. Dat rare gevoel dat alles soms toevallig precies klopt. Je denkt aan iemand – pling, appje. Je twijfelt over iets – boem, een tekst met het perfecte antwoord. Of je zit in de knoop, en je leest ineens een theezakje dat zegt: “Je weet het antwoord al.” Nou, blijkbaar.

En dan heb ik dus ook nog Mike Dooley. Hij stuurt me elke ochtend een mailtje.  Niet alleen naar mij hoor - die mail gaat naar honderdduizenden mensen over de hele wereld. Maar toch voelt het alsof hij speciaal voor mij is. Die mail heet Notes from the Universe. Mike schrijft ze zelf - namens het universum. Of iets in die richting. En het komt van TUT, wat staat voor The Universe Talks. En ja, ik luister.

Tussen de reclame van de supermarkt en een LinkedIn-uitnodiging in mijn inbox zit dan ineens:“When suddenly the unexpected happens, it’s always me... just getting everything ready for the time of your life. Love you, mean it” - The Universe

En dan zit ik daar, in m’n ochtendjas met half lauwe koffie en denk: oké Mike, dit is dus het begin van m’n topmoment? Maar ik glimlach erbij. Want ergens voelt het fijn dat er iemand is - ook al is het een man in Florida die ik nog nooit heb ontmoet – die me eraan herinnert dat het misschien toch allemaal ergens goed voor is.

Precies dan weer zo’n zinnetje:“People talk to me, ask me stuff… yet so rarely do they expect a reply. Can you hear me now?” The Universe

En dan denk ik: oeps. Want ja, ik stel ook wel eens vragen. Meestal in de auto. Of onder de douche. Of bij de wasmachine terwijl ik me afvraag hoe ik alweer één sok mis. En nee, ik verwacht geen antwoord. Maar dan mailt het universum weer. En opeens staat daar iets wat verdacht veel lijkt op een antwoord.

Is dat toeval? Is het magie? Of gewoon een hele slimme tekstschrijver met gevoel voor timing?

Misschien is het allemaal tegelijk. Misschien is synchroniciteit niet iets groots en kosmisch, maar gewoon kleine beetjes betekenis die je zelf toevoegt. Omdat het helpt. Omdat het hoop geeft. Of omdat het gewoon leuker is dan denken dat dingen nergens over gaan.

En op dagen dat mijn agenda uitloopt, de plannen schuiven, en ik het gevoel heb dat alles tegenzit, precies dan komt dit in m’n inbox gevlogen:

“What if every unexpected delay, postponement, or redirect only meant that right before the scheduled manifestation, I had an even better idea? It happens. ” The Universe

Nou Mike. Laten we dat dan maar geloven.

Tot slot – op het moment dat mijn geduld het pand weer eens verlaten heeft – komt het universum met deze:

“What if all the people in your life, even the tricky ones, asked to be there so your light might brighten their way? That’s how it works. ”  The Universe

Serieus.

Je kunt niks meer denken of hij heeft er al een zinnetje voor klaarstaan.Ik blijf het lezen. Elke dag. Omdat het soms precies is wat ik nodig heb. Of omdat het me aan het lachen maakt. Of omdat het op een of andere manier voelt alsof iemand zegt: “Ik zie je. Je doet het goed. Ga maar door.”

En soms is één virtuele por van het universum dan voldoende.

Groet vanaf m’n plekje in het grote geheel,

Karin